2006/Nov/27

สายลมเย็นๆพัดผ่าน บ่งบอกว่ามันจะเริ่มเข้าฤดูหนาวกันแล้ว

พฤหัสนี้จะไปงานพืชสวนโลกแล้วล่ะ

คิดถึงจ๊อยท์มันอ่ะ บู่ๆๆๆๆ ไม่มีเมสเสจมาบ้างเลยนะแก

ตอนนี้ดวงตกมากๆ อยากไปทำบุญอ่ะ

เราจะเอนท์ติดมั๊ยเนี่ย... ดวงเราหายไปไหน...

คนที่เคยคิดว่าดี มันก็ไม่ได้ดี

อย่างน้อย เราก็ดีใจนะ ที่ตอนนี้มันรู้ว่าเราเกลียดมันแล้วอ่ะ

ฮุๆๆๆ... ด่าเรากลับใหญ่ในเสปซมัน แต่ก็ช่างเขาเถอะ

เราเกลียดกัน รู้แค่นี้พอ... เป็นดารา แต่นิสัยไม่สวยสมหน้าเลย

เบื่อว่ะ มีเพื่อนเป็นดารานักร้องเนี่ย

ออกทีวีเฟคกันไม่พอ มาอยู่กันในห้องเรียนก็เฟคกันอีก

แต่เรามีเพื่อนๆที่รักเรากันแค่นี้ เราก็พอใจแล้วว่ะ

หาคนอย่างจ๊อยท์มันยากแฮะ... แต่ก็ดีใจที่มีแกเป็นเพื่อนนะจ๊อยท์...

เมื่อไหร่จะกลับไทยล่ะเนี่ย...

2006/Nov/24

สนามบินดอนเมือง วันที่ 21 กค.(มั้ง) เวลา xx.xx (กุจำไม่ได้ 55+)

........................................................................................

ใครก้อไม่รุนะ บอกว่าเราจะเป่าปี่ร้องไห้เปนคนแรก มีคนอัดวิดีโอตอนเราเข้าเกตด้วยละ ใครก้อไม่รุร้องไห้กัน

โฮะๆๆ น่าไม่อายจิงๆ คนไปยังไม่ร้องไห้เลย (ไปร้องหลังเกต)555+

หลังจากแคมป์ที่ olympia,washington เราก้อย้ายมาอยู่รัฐบ้านนอกกันดารสะใจอย่างArkansas ตอนนี้ก้อยู่สามเดือนแล้ว อากาศดี๊ดี ไม่ร้อนเหมือนบางที่ 555+

อยู่รร.มาก้อชินที่ชินทางเริ่มซ่าบ้าออก ไม่รุเทวดาดลใจอะไรให้ไปทำเว็บดูดวง ทำไปทำมา อ้าว นี้มันเว็บดูดวงที่เราทำกับไอบุ๊คเมื่อสามปีที่แล้วนี้หว่าาา จำได้ว่าตอนนั้น คำทำนายเนื้อคู่ของเรากับบุ๊คบอกว่าจะได้คนต่างชาติ ....กร๊ากกกกก วะ ฮาฮ่าาา ตอนนั้นคำกลิ้งกันน่าดู เราว่าได้คนญี่ปุ่นแน่เลย ส่วนไอบุ๊คได้นิโกร 555+

สามปีต่อมา...กำ มันแม่นเว้ย ไอ้บุ๊คได้พี่กฤษณ์ไปแล้ว

กี๊ซซซซ แล้วเราละๆๆ ><~!

เข้าเรื่องกันเลยละกานน คืองี้นะ ที่รร.เรามีนร.แลกเปลี่ยนจากคนไทยมาอยู่ด้วยชื่อ เอก แต่เค้าเรียกตัวเค้าเองว่า ไมค์ มั่นไส้ที่มันฉลาดเกินหน้าเกินตาฉันจิงๆเลย แล้วเขาอยู่ในวงโย เราก้อบ้าวงโยที่นี้มากก แล้วไปตะแลดแต๋ดแต๋เดินถ่ายรูป ก้อไปถ่ายรูปไอ้น้องไมค์กับเพื่อน ก้อไปคุยๆ จับมือเชคแฮนด์ hi~ i'm Joyce ....bla bla

มีคนคนนึง เราเหนแล้วรู้สึกว่ามันคุ้นตาชอบกลไงไม่รู้ เรารู้สึกว่าเค้าน่ารักอ่ะ โดนอะไรประมาณนั้น ทั้งๆที่น่าตาเค้าก้อเฉยๆธรรมดา ตอนจับมือเค้าก้อแนะนำตัวผิด ฮาฮ่า

" Hi! my name is Jesse"เราก้อจับมือกับเจสสี่ แล้วพอถึงตาคนน่ารัก เค้าก้อบอกว่า

"Hi! i'm Jesse"

555 เราก้อขำ ถามไปว่าชื่อเหมือนกันเหรอ เค้าก้อบอกว่าเปล่าน้าา เค้าชื่อคริส!! เหมือนเค้าเขินเลยอ่ะ กี๊ซซซ

ฝรั่งเขิน!!! น่ารักชะมัดเลยย

บ้าอยู่เดือนนึงแล้วหายบ้าไปสองเดือน แล้วก้อมาบ้าใหม่ ไม่รุสิ มันมีเรื่องเล็กๆที่ทำให้เราคิดว่า มีสิทธิ์ลุ้น

ปลาบอกว่า รุกเลยย!!!! บ้า เค้าอายนะ

ไปงานปาร์ตี้วันเกิดเพื่อน เพื่อนชื่อฮันเตอร์ ก้อมารับเรากับซาริส (คนฮ่องกงที่อยู่ด้วยกัน) แล้วก้อไปรัรบคริส แล้วแล้วแล้วๆๆๆ คริสก้อมานั่งติดกับเราอ่ะ แรกๆเราก้อคุยเฮฮาบ้าบอกับซาริส พอคริสมา เราซ่าไม่ออกเลย งี้ดอย่างแรงงง แบบว่าทำไงดีๆๆๆๆ อยากเอาหน้าหนี อายมาก ไม่กล้าคุยกับใคร ไม่กล้าขยับตัว (บ้าไปแล้วกุ)

โอ๊ยยย อยากโทรเม้าท์กับแกวะ มันมีเรื่องเยอะเรย แบบว่าเฮ้ออออ กี๊ซซซ

แล้วจะพยามมาิัอัพคุยกับแกบ่อยๆนะ

ปล. ไอ้ฝรัง่ที่มันวิ่งตื้อเราวันฮัลโลวีนโคดน่ารำคาญ เราเลยบอกรองอ.ใหญ่ให้เขี่ยมันออก หุหุหุ

ปลสอง รักแกกกกกกกกกกก คิดถึงแกจังงง จุ๊บส์ๆๆๆ


edit @ 2006/11/24 22:01:15

2005/Nov/26

วันนี้ขอไร้สาระอีกวันเหอะ....แอบน้ำเน่าด้วย ดูชื่อEntryก็น่าจะรู้เนอะ... เอ่อ เพื่อนๆขา เข้ามาแล้วอย่าเอาไปแปลให้แฟนนู๋บุ๊คฟังนะคะ...แอบอาย ถ้าเค้าถามก็บอกว่าเราเขียนถึงเคตะก็แล้วกัน
เราเคยนึกนะ ว่าไม่อยากจะมีแฟนที่อยู่ไกลๆกัน ไม่อยากเหงา ไม่อยากตัวคนเดียว แต่ไม่รู้เพราะกรรมอะไร ทำให้เราได้เจอกับนาย แต่กลายเป็นว่าเราต้องอยู่ห่างไกลกันตั้งสี่พันกว่ากิโล ทำไมเราต้องไกลกันขนาดนี้ เราเคยคิดเล็กคิดน้อยเกี่ยวกับนายตั้งหลายที ว่านายกำลังทำอะไรอยู่ คุยกับคนอื่นอยู่หรือเปล่า แต่นายก็ยังรักเราอยู่จนทุกวันนี้ เราอยู่ห่างกันมาเกือบจะเจ็ดเดือนแล้ว ติดต่อก็แค่ทางเมล์ เอ็ม แล้วก็เวปแคม
เมื่อวานเราคิดมากจริงๆที่นายมาออนช้าไป เพราะว่าไปคุยกับคนอื่น แต่เราก็ขอโทษ เราไม่ได้ตั้งใจเลย แค่อารมณ์ชั่ววูบทำให้เราคิดไปอย่างนั้น วันนี้นายมาง้อ...(รู้ด้วยหรอว่าทำผิดอ่ะ) ขอบใจนะ ขอบใจนายที่สุด วันนี้นายให้เราสัญญาว่าเราจะไม่ท้อเรื่องนาย แล้วนายก็สัญญากับเราว่าจะไม่ท้อเรื่ืองเรา เราพูดไปเต็มปากว่าเราสัญญา เราไม่รู้อยู่ดีว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง แต่เราอยากให่้นายได้รู่้ไว้ ว่าเราจะรักนายต่อไป จะไม่ท้อเรื่องนาย และขอให้นายรักษาสัญญาด้วย
นายถามว่าที่เราแคร์เกี่ยวกับอนาคตของนาย ว่าเราแคร์เกี่ยวกับอะไรบ้าง...ตาโง่...ใครเค้าจะพูดกัน เราบอกได้แค่คำเดียวว่า "เราแคร์นะ" สอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่นปีนี้ก็พยายามเข้าล่ะ ตั้งระดับสอง นายต้องผ่านให้ได้นะ
วันนี้นายใส่ผ้าพันคอที่เราถักให้ เราดีใจมากๆ รู้ทั้งรู้ว่านายใส่เพื่อง้อเรา แต่มันก็ได้ผลนี่นา
รักนายนะ รักมากๆ

ไม่อยากให้นายอ่านออก ไม่อยากให้เพื่อนๆแปลให้นายฟัง...เตือนเพื่อนๆครั้งสุดท้าย ไม่ต้องแปลให้ตาโง่นั่นฟังนะคะ...เชอะ...ชื่อก็ไทย พ่อแม่ก็ไทย อ่านไทยไม่ค่อยได้ พูดไทยได้นิโหน่ย...หนักใจค่ะหนักใจ